I stało się tak, jak musiało się stać.

Wszelkie cząstkowe zmiany w ustawie medialnej muszą wzbudzać wielkie emocje. Nie da się bowiem znowelizować ustawy tylko i wyłącznie po to, aby dokonać zmiany na stołkach zarządów radia i telewizji. Bo to zmiany nietrwałe i krótkowzroczne. Wiedzą już o tym wszystkie siły polityczne, bo nie było takiej (łącznie z PO), która by w przeszłości już ze stołków w mediach publicznych nie korzystała.

Między innymi przy moim poparciu członkiem zarządu Radia Gdańsk był Sławomir Nowak, zarządu Polskiego Radia – Tomasz Siemoniak, a dyrektorem 1 Programu Polskiego Radia – Rafał Jurkowlaniec. Pod tym względem tłumaczenie Iwony Śledzińkiej-Katarasińskiej, że PO jeszcze cnoty nie straciła, jest na tyle prawdziwe, że nigdy jej nie miała.

Dlatego proponuję: chcecie rozwiązać problemy mediów? – wróćcie do pomysłów z projektu ustawy, którą obaliła afera Rywina. Była ona mądra, przewidująca i spójna, a ludzie, którzy ją tworzyli, mieli wiedzę, z której możecie skorzystać. SLD już o tym wie i dlatego PO liże rany.
23 stycznia 2002 r. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji zaproponowała rządowi wzmocnienie mediów publicznych poprzez zakaz ich prywatyzacji, precyzyjny system ściągania abonamentu i wprowadzenie licencji programowej, która gwarantowała uczciwe wydawanie społecznych pieniędzy. W związku z wejściem Polski do Unii Europejskiej interesy polskich twórców i producentów były zabezpieczone dzięki wprowadzeniu obowiązku wysokiego minimum audycji wytwarzanych pierwotnie w języku polskim.

• Wiedzieliśmy, że dobrze działające Polskie Radio i Telewizja to najtańszy i najpowszechniejszy dostęp do edukacji, kultury i publicystyki. Było wiadomo, kto jest nadawcą polskim, a kto zagranicznym. Ponieważ już wtedy Rydzyk miał wszystkich w nosie, opisaliśmy obowiązki nadawców społecznego, publicznego i komercyjnego.
• Zaproponowaliśmy jasne reguły korzystania przez nadawców z reklam tak, żeby reklamy nie przerywały programów w mediach publicznych i aby się odbiorca korzystający z mediów komercyjnych w reklamach nie utopił.
• Przewidzieliśmy problemy z cyfryzacją nadawania naziemnego tak, aby po wpuszczeniu do kraju konkurentów zza granicy polscy nadawcy czuli się bezpiecznie.
• Wskazaliśmy, które sprawozdania z imprez muszą być nadawane przez bezpłatne telewizje ogólnodostępne, bo wiedzieliśmy, że kiedyś Polsat kupi prawa do transmisji mistrzostw Europy w piłce nożnej, a ludzie będą musieli kupić dekodery, żeby móc je oglądać.
• Zadbaliśmy o wychowanie najmłodszych informując rodziców, które audycje są dla dzieci dozwolone, a które nie.
• Zaprojektowaliśmy sekwencję dostępu różnych opcji i partii politycznych do mediów publicznych m.in. po to, żeby nie oglądać w TVP tylko Pospieszalskiego i Wildsteina z kitą Tomasza Lisa dla ozdoby.
• Stworzyliśmy przepisy dekoncentracyjne, bo wiedzieliśmy, że Murdoch ze Springerem stoją u wrót, a Agorze też one się przydadzą, gdy Michnik zrozumie, że prawdziwa demokratyzacja w głoszeniu poglądów w mediach nastanie wówczas, gdy on razem z "Gazetą Wyborczą" spadną z opiniotwórczego piedestału.
• Wiedzieliśmy, że pluralizm daje wiele spojrzeń na to samo zjawisko, pobudza dyskusje, wprowadza konkurencję polepszając jakość, obniża ceny. Opisaliśmy zjawisko rozszczepienia programów, bo znaliśmy ustawy medialne innych krajów i wiedzieliśmy, że ogólnopolski rynek reklam to rynek produktu, a rynek lokalny to rynek usług, a co za tym idzie, że nadawca ogólnopolski nie może objadać z reklam nadawcy z Giżycka, bo ten ostatni zdechnie z głodu.
• Przewidzieliśmy też, że wszyscy nadawcy będą się bili o archiwa mediów publicznych.
• Nie stworzyliśmy idealnego rozwiązania w sferze powoływania i odpolitycznienia władz mediów publicznych. Jednak w KRRiTV był większy pluralizm niż dziś, a kadencyjność i rotacja jej członków powodowały, że rada nigdy nie była dyspozycyjna wobec rządzącej w danym momencie opcji.
  

Forsując swój projekt w sposób arogancki i głupi nacisnęliśmy wszystkim na odciski. Dziś apeluję do polityków i właścicieli mediów: albo wróćmy do pomysłów z tamtej ustawy i stwórzmy jasne warunki medialnej rzeczywistości, albo szukajmy następnego barana, który zostanie Rywinem. Żeby go upiec, potrzebni są jeszcze: zakompleksieni przywódcy państwa, formacja, która zjada własne dzieci, dwóch lub trzech facetów chcących zrobić karierę za wszelka cenę, jedno medium prowadzone przez NIEOMYLNYCH. Chociaż chyba tym razem na to drugie rozwiązanie nie ma szans, bo kontroluje nas swoim prawodawstwem i rozumem Unia Europejska.
Przypominam o tym aspekcie afery Rywina, bo jej beneficjenci jakoś umilkli.
Przywódcy piją, żeby sobie o niej nie przypominać, formacja lewicowa na szczęście otrzeźwiała, o Rapaczyńskiej zapomniano, Michnik o sobie przypomina głównie na pogrzebach, Rokita nie skorzystał z okazji, Nałęcz czeka na nową, a Ziobro – na wyrok.
Historia wraz z widzami chichocze.

 

Włodzimierz Czarzasty

EAL          T       
P 4    C    Y5    65L
I4U   HFC    L       
  7    1     K    1GT
3IL         GFH