„...właśnie mija 25 lat od tego jak z grupą przyjaciół z różnych środowisk stworzyliśmy podwaliny pod NOA - Nową Organizację Akademicką, dzięki której powołaliśmy jeszcze tego samego roku na kongresie założycielskim Zrzeszenie Studentów Polskich. Szukaliśmy wtedy nie tylko nowej formuły, dla organizacji, ale również określenia naszego miejsca na uczelni i w życiu społecznym kraju. Stworzyliśmy ruch, który potrafił zjednoczyć środowiska kultury, turystyki, klubów i kół naukowych, animatorów życia studenckiego. Poszukiwaliśmy wspólnych wartości, które nas połączyły....”

Właśnie mija 25 lat od tego jak z grupą przyjaciół z różnych środowisk stworzyliśmy podwaliny pod NOA - Nową Organizację Akademicką, dzięki której powołaliśmy jeszcze tego samego roku na kongresie założycielskim Zrzeszenie Studentów Polskich. Szukaliśmy wtedy nie tylko nowej formuły, dla organizacji, ale również określenia naszego miejsca na uczelni i w życiu społecznym kraju. Stworzyliśmy ruch, który potrafił zjednoczyć środowiska kultury, turystyki, klubów i kół naukowych, animatorów życia studenckiego. Poszukiwaliśmy wspólnych wartości, które nas połączyły. Do tamtych czasów nie można już wrócić, choć stanowiły doskonałą szkolę kompromisu, porozumienia, budowania w trakcie dyskusji najlepszych wzorców i rozwiązań. Swoista szkoła demokracji! A co było dla nas istotne, to wszystko nie toczyło się w centrali, tylko w zaciszu akademików, klubów czy grup studenckich. To była ta wartość, która dała nam wówczas siłę. Dała nam zwycięstwo. Chcę przez to powiedzieć, nie obrażając nikogo, że miarą siły i determinacji dzisiejszej Ordynackiej nie jest Kongres, tylko wyzwania i ludzie, którzy zostali w środowiskach, ich przemyślenia, poglądy i chęć działania. Jeżeli po powrocie nie będziemy potrafili przekonać, ich do wspólnego wysiłku, gdy cele i zadania, które przed sobą postawimy na naszym Kongresie będą rozmijały się z oczekiwaniami - to przegramy!

Dylemat: partia czy stowarzyszenie? Ława piwna czy aktywna działalność społeczno- polityczna? - to pytania, które do dzisiaj padają w trakcie dyskusji, tych w Warszawie, na Śląsku, w Krakowie i innych środowiskach. Odpowiedź na nie jeszcze bardziej utrudnia obecna sytuacja polityczna. Bezprecedensowe ataki na, inteligencję, zakłamywanie historii, wykorzystywanie aparatu władzy do prześladowania i zastraszania obywateli, daje nam asumpt do przemyśleń i refleksji. Osobiście jestem zwolennikiem tezy, że my jako przedstawiciele części inteligencji, nie tylko mamy prawo, ale i obowiązek włączyć się w życie społeczno - polityczne, formułować opinie i stanowiska w najważniejszych sprawach Kraju. Można to robić różnie, poprzez organizacje, partie i stowarzyszenia do których należą nasi członkowie, albo oddać pole innym, oni to zrobią za nas. Ale dlaczego nie my? Przecież po drugiej stronie stoją często nasi rówieśnicy polityczni adwersarze, to oni dzisiaj zakłamują historię. Historię, w której są męczennikami i bohaterami, a my tymi złymi, którzy działając w tamtych czasach niszczyli ludzi, kulturę i zabijali ducha wolności. To oni bagatelizują i lekceważą dorobek całych pokoleń studentów, naszych zachowań w czasach przełomów i uważają się za jedynych sprawiedliwych. Przecież tak nie było. My o tym wiemy. Czy zatem możemy milczeć? Moim zdaniem nie, po stokroć nie!

Dlatego wzywam wszystkich tych, którzy tworzyli powojenną historię ruchu studenckiego, stańmy razem w obronie dorobku, dobrego imienia i wartości, które nas łączyły. Uważam, że dwa silne nurty historyczny i społeczny, które przewijają się przez naszą działalność nie tylko mogą współistnieć, ale nawzajem siebie potrzebują. Jeden powinien zorganizować się w zespole ukazującym i broniącym dorobek środowiska studenckiego, podtrzymujący więzi koleżeńskie i niosący pomoc bratniacką. Drugi w zespole społeczno- politycznym, który nie tylko żywo reagowałby na bieżące sprawy Polski, ale również uczestniczył by w tworzeniu ruchu na rzecz umacniania demokracji. Droga, którą proponuje jest trudna i wymaga od nas aktywności, ale daje szanse na realizację celów naszego stowarzyszenia tak często potwierdzanych w uchwałach Kongresów czy Rady Naczelnej.

Jesteśmy dzisiaj poobijani jak nigdy dotąd, każdy dzień przynosi nowe wieści, kto, gdzie z kim i przeciwko komu. A my na podstawie tych niesprawdzonych wiadomości, informacji z zakładanych podsłuchów, medialnych oskarżeń i pomówień, mamy wykluczać ze swojego grona kolejnych ludzi, kolegów i przyjaciół, gdyż inaczej nie spełnimy oczekiwań społecznych. Na to nie może być zgody, bo czy można nam czynić zarzut z tego, że uznajemy jedną z podstawowych zasad państwa prawa, zasadę domniemania niewinności. Od naszego środowiska oczekuje czegoś więcej niż populizmu i małostkowości. Dlatego powinniśmy bronić wszystkich tych, którzy uwikłani w polityczne gry są obiektem niewybrednych ataków, niszczenia ich karier i prób eliminowania z życia społecznego. Do tego zobowiązuje nas chociażby zwykła przyzwoitość.

Gotowość do aktywnego włączenia się w budowę rucha na rzecz demokracji, rozwoju społeczno- kulturowego i gospodarczego kraju jest wyzwaniem chwili, tak jak odpowiedź na pytanie z kim chcemy to robić? W tym dziele jest miejsce dla wielu organizacji i instytucji. Powinniśmy być gotowi do współpracy ze wszystkimi, którzy chcą uczestniczyć w naprawie Rzeczpospolitej. Zaprośmy do wspólnej dyskusji naszych młodszych kolegów ze Zrzeszenia Studentów Polskich, organizacji, która nauczyła nas myśleć i działać na rzecz innych. Nasza społeczna Alma Mater. Zaprośmy młodzież tą w kraju i przebywającej na emigracji zarobkowej, niech powie jakiej Polski chce i do jakiej Polski chce wrócić.

A na koniec moja refleksja i życzenia. Panowie Olki, Włodki, Wieśki, Marki czy Józefy. Polska nie skończyła się wraz z Waszymi kadencjami. Ona jest i żyje, choć nieraz wydaje mi się, że dogorywa. I już najwyższy czas, żebyśmy coś zrobili razem, coś co pomoże nam wszystkim doczekać chwili w której Polak poda rękę Polakowi, a wolność słowa i poglądów nie będzie tylko czczym gadaniem. A moim kolegom życzę, by nie zwalniali się z kolejnych zadań zobowiązań i celów nie wyrażali niechęci do jakiegokolwiek działania i nie podsumowali naszego Kongresu słowami Piosenki „...To już jest koniec, nie ma już nic. Jesteśmy wolni, możemy iść...”

Andrzej Orecki 

Komentarz (6)

YCW         GTT      
  T    U      X   P75
FKQ   JFE   56L      
M      U      K   L2Y
1NK         DTH      

Powered by AkoComment Tweaked Special Edition v.1.4.6
AkoComment © Copyright 2004 by Arthur Konze - www.mamboportal.com
All right reserved