Niewiele brakowało, a wpakowalibyśmy się w tarapaty. Szczęśliwie moda na panaceum, mające uzdrowić lecznictwo szpitalne w Polsce, przez ich prywatyzację, gaśnie. Mimo, że przyczyną spadku entuzjazmu dla prywatyzacji szpitali publicznych nie są przesłanki racjonalne, lecz szara polska rzeczywistość, to jednak cieszyć się należy, że  nad Polską czuwa Opatrzność.

Mało kto zna doświadczenia prywatyzacji szpitali w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej i klasyczny amerykański przykład prywatyzacji w gminie Deming w Stanie Nowy Meksyk. Natomiast brak zainteresowania szybkiego kapitału w Polsce prywatyzacją szpitali, wywołany świadomością nieopłacalności tego interesu, wyraźnie schładza namiętności.Powszechnie wiadomo, że polski pacjent nie pozwoli się pokornie strzyc, a polski biały personel potrafi upomnieć się o swoje, co jest widoczne na bieżąco. Grupy ka pitałowe chętne jednak do przejęcia zasobów materialnych polskiego szpitalnictwa, aby poprawić koniunkturę i przyczynić się do opłacalności biznesu w szpitalach publicznych, próbują wywołać społeczne przekonanie o konieczność podniesienia składki ubezpieczeniowej. A to może im się udać.
"Politycy" i "niezależne" media, a za nimi społeczeństwo, bezkrytycznie powielają slogan o jedynym kole ratunkowym dla szpitali, jakim ma być podniesienie składki obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego. Najbardziej niecierpliwi pretorianie kapitału, namawiają do zaciągnięcia przez NFZ pożyczki na bieżącą szybką poprawę koniunktury. Społeczeństwo polskie, niezbyt zasobne materialnie, w tym pokoleniu z pewnością nie zgodzi się na prywatyzację szpitali. Wiedza na temat zarządzania szpitalami jest popularyzowana przez niektóre media i przez coraz lepiej wykształconych menadżerów zdrowia. Prawda o tym, że nie forma własności, lecz skuteczność zarządzania decydują o wyniku ekonomicznym szpitala, dociera niemal do każdego obywatela. Trudno wytłumaczyć społeczeństwu, dlaczego w raju prywatyzacyjnym, jakim są Stany Zjednoczone 40% szpitali to szpitale publiczne, należące głównie do gmin. Trudno też przekonać pacjenta, że prywatny szpital nie zamknie bramy, gdy wykona limit usług zakontraktowany z NFZ, a każdy pacjent przyjęty ponad limit, to strata
spółki i działanie na jej szkodę, co jest prawnie zabronione.
Więc żegnaj mitologio prywatyzacyjna, Polak tym razem przed szkodą ruszył głową. Receptą na nowe jest system mieszany.
Art. 9 ,ust 6 projektu ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, przedłożonej w "pakiecie trzech" sejmowi RP i poddanego obecnie dyskusji społecznej przez rząd stanowi, że wyłącznie samorząd województwa może tworzyć i prowadzić szpital. Należy przytaknąć tej koncepcji i uznać ją za ważny krok w kierunku uszczelniania systemu, tworzenia się sieci szpitali publicznych i racjonalizacji finansowania usług zdrowotnych w zakresie lecznictwa stacjonarnego, w obszarze  gwarantowanym zapisem Konstytucji RP. Samorząd województwa jest najlepiej przygotowanym podmiotem do pełnienia funkcji organu założycielskiego i prowadzącego dla szpitali. Już wieloletnie doświadczenie regionów w tym zakresie oraz doświadczenie w uchwalaniu różnych wariantów planów zabezpieczenia usług zdrowotnych na poziomie województwa, współpraca z regionalnym płatnikiem, stwarzają warunki spełnienia pokładanych przez ustawodawcę nadziei na optymalną organizację szpitalnictwa przez regiony.
Nieuchronnym skutkiem działalności samorządów województw w zarządzaniu szpitalami na szczeblu regionu będzie stworzenie systemu szpitali, który z całą odpowiedzialnością będzie można nazwać regionalną siecią szpitali publicznych. Znajdzie się w niej do 70 % obecnie prosperujących szpitali publicznych w regionie. Sieć zostanie uformowana, na zasadzie zdrowego rachunku ekonomicznego, poprzez konsolidację szpitali, oddziałów szpitalnych oraz jednostek pomocniczych, w ramach optymalnej konstruktywnej współpracy między szpitalami, a nie zgubnej, między nimi, konkurencji. Konkurencja miedzy szpitalami, a również organizacjami finansującymi usługi zdrowotne, jest niezawodnie zgubna dla podmiotów konkurujących i całego jednorodnego systemu tych podmiotów.
Na szczęści idea konkurencji między szpitalami i ubezpieczycielami przeszła już w nowoczesnej Europie do lamusa i jest atrybutem zacofania politycznego. Sądzę, że jej zwolennicy nie znajdą poparcia wśród wykształconych kadr polskich menadżerów zdrowia. Dramat konkurencji miedzy płatnikami stał się przyczyną upadku nowoczesnego, stworzonego na wzór europejski, systemu ochrony zdrowia w Argentynie i stanowi poważny czynnik obciążający system ubezpieczeniowy współczesnych Niemiec.
Wracając do głównego tematu publicznej sieci szpitali regionalnych, ukształtowanej w wyniku ujednolicenia organu założycielskiego szpitali w regionie, należy oczekiwać, że niewiele czasu upłynie, gdy sieci regionalne sprzęgną się w sieć krajową szpitali publicznych, która po wzmocnieniu niezbędną, wysegregowaną, siecią Klinik Uniwersyteckich i Instytutów Medycznych, na długie lata, zabezpieczy usługi zdrowotne wszystkim obywatelom Rzeczypospolitej.
Podstawowym warunkiem tej idyllicznej, lecz realnej, wizji są pieniądze.
Pewna suma środków uwolni się przez poprawę alokacji środków w trakcie formowanie się sieci szpitali regionalnych. Główny strumień środków finansowych, mających zabezpieczyć funkcjonowanie szpitali w sieci publicznej powinny być środki pochodzące z budżetu państwa.

Jak i dlaczego? 
Podwyższanie składki w ramach obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego generuje finanse na wszystkie obszary usług zdrowotnych, w tym na dobrze zasilany prywatny system lecznictwa podstawowego. W procesie podziału środków ze składki zdrowotnej, do systemu finansowania usług szpitalnych wpłynie znacznie okrojona, od założonej, pula środków. Po drodze, każdy uczestnik systemu "urwie" coś dla siebie. Taka jest demokracja i nie miejsce tu na użalanie się nad nią. Należy realizować nadrzędny cel, którym jest dofinansowanie systemu szpitalnictwa, metodami najskuteczniejszym, poprzez zmianę systemu finansowania szpitali z ubezpieczeniowego na mieszany, ubezpieczeniowo- budżetowy. Wyraźnie określić należy, że składowa budżetowa przeznaczona ma być na remonty szpitali, zakupy aparatury medycznej, amortyzację, podatki gruntowe, ubezpieczenia mienia i kontraktu z NFZ oraz na kształcenie podyplomowe kadry medycznej sieci szpitali publicznych.
Składowa kwota  pochodząca z NFZ przeznaczona być powinna na koszty związane ze świadczeniem usług zdrowotnych w tym płace dla personelu medycznego. Wartości finansowe za zakontraktowane w NFZ usługi zdrowotne są równe dla podmiotów publicznych i prywatnych. Poprzez podwyższenie składki na obowiązkowe ubezpieczenie zdrowotne, jak również poprzez wprowadzenie dobrowolnych ubezpieczeń zdrowotnych, wpływamy na wzrost opłacalności procedur medycznych ustalanych przez NFZ, zachęcając tym biznes do sięgania po szpitale publiczne. Ta zależność, w przypadku zmiany systemu finansowania szpitali na system mieszany,nie zachodzi.
Mieszany system finansowania usług stacjonarnych, wyraźnie podwyższa próg wymagań dla inwestorów prywatnych.
Aby dotrzymać kroku szpitalom samorządowym finansowanym w systemie mieszanym, prywatni inwestorzy będą zmuszeni dopłacać do swoich szpitali z gdzie indziej zarobionych pieniędzy, a to w znakomity sposób podwyższy standard panujący w szpitalach polskich.
Reasumując należy stwierdzić:
1.Szczęśliwym zbiegiem okoliczności dla polskiego pacjenta spada zainteresowanie ze strony szybkiego kapitału polskimi szpitalami. A prywatyzacja nie jest już nachalnie lansowana, jako koło ratunkowe dla polskich szpitali publicznych.
2.Ustanowienie jednolitego podmiotu założycielskiego i prowadzącego dla szpitali w regionie jest skutecznym krokiem w kierunku uszczelniania systemu finansowania szpitali i w kierunku uruchomienia naturalnych mechanizmów tworzenia sieci szpitali publicznych.
3.Warunkiem powodzenia reformy lecznictwa szpitalnego jest wprowadzenie mieszanego, budżetowo-ubezpieczeniowego, systemu finansowania szpitali.
4.Szpitale prywatne należy budować od podstaw, jako suplementację dla skutecznie finansowanego sektora szpitali publicznych, czytaj samorządowych.
Osobnym tematem, który musi powrócić na ring medialny są Narodowe Rachunki Zdrowia, temat przespany przez polskich polityków zdrowotnych, pomimo, że lansowany był przed laty przez wielkie światowe organizacje finansowe i WHO. Podobnie sprawy związane z opracowywaniem europejskich norm procedur medycznych są wstydliwym tematem, starannie pomijanym w dyskusji publicznej dotyczącej polityki zdrowotnej.